درون قلب من نام تو پیداست

زبانت چون گلی خوشرنگ و زیباست

 مشو غمگین اگر از هم جدایم

که بی مهری همیشه کاره دنیاست

من صبورم اما...
به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم
يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم .
من صبورم اما . . .
چقدر با همه ي عاشقيم محزونم !
و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ
مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .
من صبورم اما . . .
بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم
بي دليل از همه ي تيرگي تلخ غروب
و چراغي که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . مي ترسم .
من صبورم اما . . .
آه . . . اين بغض گران صبر نمي داند چيست



 تنهام نزار مهربونم

دل درد آشنا را در تو دیدم تو می دانی خدا را در تو دیدم

 نمیدانم که بی تو کیستم من اگر روزی نباشی نیستم

 من تو در چشم منی هرجا که هستم تو را هرجاکه هستی مییییییییییییییی پرستم

آسمان را بنگر

لای ابرهای پریشان سیاه

تکه ای هست طلا

عشق را می بینی

که از آنجا به زمین می تابد

کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقي ساغر ندارد بدو گفتم که مجون تو هستم هنوز آن بي وفا باور ندارد

چه بسيارند كساني كه به هنگام غروب ، از غصه ناپديد شدن آفتاب چنان مي گريند كه ريزش اشك ها مانع از ديدن ستارگان مي شود

كاش بداني روشن ترين ستاره بخت مني . پس بتاب و دنياي مرا روشن كن

زندگي برگ بودن در مسير باد نيست امتحان ريشه هاست؛ ريشه هم هرگز اسير باد نيست

تا كدوم ستاره دنبال تو باشم
تا كجا بي خبر از حال تو باشم
مگه ميشه از تو دل بريد و دل كند
بگو مي خوام تا ابد مال تو باشم
از كسي نيس كه نشوني تو نگيرم
به تو روزي ميرسم من كه بميرم
هنوزم جاي دو دستات خالي مونده
تا قيامت توي دستاي حقيرم
خاك هر جاده نشسته روي دوشم
كي مياد روزي كه با تو روبرو شم
من كه از اول قصه گفته بودم
غير تو با سايه م نمي جوشم

بين من و تو اگه راه آهن باشه
##########
اگه يه عالمه کوه باشه
^^^^^^^^^^^
يا يه دنيا راه باشه
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
باز هم نميتونه بين ما فاصله بندازه چون تـــــو........ تو قلبمي

  حالا اگه دوست داشتی نظر بده  

عشق سوخته

عرفان به همراه هلیا

چه به تنهایی جانم همدم
چه غریبم چه غریب ...

 من خسته ام ، خسته

گوشه اتاق تاریکم نشسته ام ،

مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش کشیده ام .

او کیست ؟

دو زانوی من ...

آری من دو زانوی خویش را در آغوش کشیده ام و او را میفشارم ،

حال می خواهم بگریم ... فریاد بزنم ... ناگفته ها را بازگو کنم ...

چه کسی است تا من بتوانم

با او از عشق و دوست داشتن بگویم ...؟

آرای به راستی که هیچ کس نیست ...

هست؟

                          من تنها هستم ، تنهای تنها ...

شاید فقط تنهایی مرا بفهمد ... شاید تنهایی بتواند

داغ تنهایی را در من آرام کند!

این دو زانوی من،

که هرگز مرا تنها نگذاشتند ،

اکنون خسته اند ، حس رفتن ندارند ،

می خواهند در آغوش من بمانند...

تنهایی تنها کسی بود که من می توانستم برای او آرام آرام اشک بریزم ...

وآنگاه

آرام و بی صدا زانوهایم در آغوش من به خواب می رفتند

و من در آغوش سرد تنهایی.

حال من در تنهایی خویش گم شده ام، همه چیز را از دست داده ام ، حتی خودم را ...

 چه زیباست نوشتن وقتی میدانی او میخواند, چه زیباست سرودن وقتی میدانی ا

و میشنود,چه زیباست دیوانگی برای او وقتی میدانی او میبیند